شب­ چَره

در عصر کشاورزی که زندگی­ مردم با طبیعت و فصل های سال عجین شده بود، مردم به مرور توانستند فعالیت های خود را با گردش خورشید و طول مدت زمان شب و روز تنظیم کنند. آن ها متوجه شدند در روزهای بلند سال بیشتر می توانند از نور و گرمی خورشید استفاده کنند؛ درنتیجه، این اعتقاد در آن ­ها پدید آمد که نور خورشید نماد نیکی است که با تاریکی در نبرد است. به همین جهت، آخرین شب پاییز را که طولانی ترین شب سال بود، در انتظار طلوع خورشید و ستایش آن دورهم جشن می گرفتند و برای این جشن خوراکی ­های مختلف تدارک می ­دیدند که بهانه ­ای بود برای بیدار ماندنِ بیشتر. کم­ کم، این امر در بسیاری از مناطق به یک رسم در شب­ های بلند زمستانی مبدل شد.

%d8%b4%d8%a8-%da%86%d8%b1%d9%87-4

در روزهای کوتاه زمستان که کشاورزان فعالیت کمتر و وقت آزاد بیشتری داشتند، اعضای خانواده با تاریک شدن هوا برای شب ­نشینی دور هم جمع می ­شدند و تا پاسی از شب در زیر کرسی داغ برای یکدیگر خاطره و داستان تعریف می ­کردند. رونق ­بخش این شب­نشینی ­ها، نُقل، آجیل، میوه­ های تازه فصل و میوه­ هایی بود که در طول سال خشک کرده بودند. به این تنقلات که هنگام شب ­نشینی و پس از صرف غذای اصلی خورده می ­شود «شب ­چَره» می گویند.

%d8%b4%d8%a8%c2%ad-%da%86%d9%8e%d8%b1%d9%871

به مرور با ظهور عصر صنعتی و مدرنیته اعضای خانواده ­ها وقت بیشتری را بیرون از خانه گذراندند و از یکدیگر دورتر شدند و امروز دیگر کمتر نشانی از صمیمیت و گرمی شب­ های زمستانی گذشتگان به چشم می ­خورَد.

اکنون، منطقه نمونه گردشگری متین آباد، با برگزاری مراسم شب­چَره فرصتی برای خانواده­ ها فراهم آورده تا شبی را به شیوه گذشتگان به دور از دغدغه ­های روزمره و مشغله ­های ذهنی زندگی سرسام آور شهری، در اقامتگاه سنتی و در آرامش کویر بکر به دور هم جمع شوند و شب را در کنار هم به جشن و سرور و صرف شب چَره زمستانی به صبح برسانند و خاطره ­ای بی­ نظیر و تکرارنشدنی برای همه عمر رقم بزنند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *